در سطح خیابان، شهر بحث است؛ از چهارصد متری، توافق است. بلوک‌ها در شبکه‌ها جا می‌گیرند، رودخانه‌ها استثناهایی ملایم چانه می‌زنند، و ترافیک -از داخل تحمل‌ناپذیر- به ضربانی بدل می‌شود که در مداری چاپی حرکت می‌کند. ارتفاع تنها درمان شناخته‌شده هرج‌ومرج شهری است، و فوراً اثر می‌کند.
این مجموعه ساعات هندسی را ترجیح می‌دهد: خورشیدی کم‌ارتفاع که پشت‌بام‌ها را می‌خراشد، نماهای شبانه که خیابان‌ها خودشان را به رنگ کهربایی می‌کشند، نگاه صاف پهپادگونه که تقاطع‌ها را به نمودار بدل می‌کند.
کسانی که این تصاویر پس‌زمینه را دوست دارند معمولاً سیستم‌ها را دوست دارند؛ لذت دیدن ده میلیون تصمیم که به الگو حل می‌شوند. همان دلیلی که نقشه‌های مترو زیبا هستند.
