شهرهای ساحلی برای دلایلی کاربردی خودشان را روشن رنگ می‌کنند که بعدها زیبایی‌شناختی شد؛ ماهیگیرانی که خانه‌شان را در مه پیدا می‌کردند، قایق‌هایی هم‌رنگ خانواده‌شان. قرن‌ها بعد رنگ مانده، و عکاسان سپیده‌دم می‌آیند تا بهره‌اش را جمع کنند.
این قاب‌ها نماهای انباشته، دکل‌ها در سایه‌روشن، و آب بندر را در جابه‌جایی آرام رنگ‌های بازتابی گرد می‌آورند. چشم‌اندازی به مقیاس انسان: بی‌بنای یادبود، فقط تصمیم‌های انباشته‌ای که زیبا از آب درآمده‌اند.
به‌عنوان تصویر پس‌زمینه، همراهی گرم‌تری از چشم‌انداز خالص دارند؛ نشانه انسان، بدون خود انسان. پنجره‌ای روشن در یک عکس، ارزشی مشخص در هر پیکسل دارد، و این‌ها از آن پر هستند.
