Çiy: sabahın en küçük mercekleri

Çiy hava durumundan çok, geç kalmış bir sıcaklıktır. Toprak bütün gece ısısını bırakır, yüzey çiy noktasının altına iner ve hava artık taşıyamadığı payı oraya bırakır. Bunların hiçbiri, ilk ışık yandan girip çayırı taneli bir şeye çevirene kadar görünmez. Çiy fotoğraflayan biri erken kalkar; erdemden değil, başka seçeneği olmadığı için. Güneş çitin üstüne çıktığında konu çoktan buharlaşmış olur.

Yakından bakınca yüzey gerilimi, bir optik tasarımcısının ücret isteyeceği işi bedavaya yapıyordur. Her damla biçimini korur, arkasındaki yamacı içine toplar ve onu ters çevrilmiş, rengi biraz soğumuş halde geri verir. Örümcek ipeği damlaları sıra sıra dizer; ayakta boş görünen bir sap, çömelince aynı tepenin kırk küçük kopyasını taşıyor çıkar. Bu büyütmede alan derinliği birkaç milimetreye iner, dolayısıyla soru hep aynıdır: hangi tek damla net kalacak ve geri kalanı yeşile karışacak.

Duvar kâğıdı olarak beklenmedik biçimde uslu durur. Zemin koyu ve sessizdir, parlak noktalar küçük ve dağınıktır, simgeler üzerine kavga çıkarmadan yerleşir. Geriye kalan şey, bu görüntünün aslında bir eşiği anlatması: sıcaklık birkaç derece öbür yana kaysa çimenlerin üstünde hiçbir şey olmayacaktı.