Çatılar: kimsenin bizim için tasarlamadığı cephe

Bir binanın sokağa dönük dört yüzü, bir de yağmura dönük beşinci yüzü vardır. Rengini yoldan geçeni düşünerek seçen olmadı, bu yüzden dürüst çıkar: zift ve mıcır, ayaklar üzerinde su depoları, havalandırma silindirleri, görmediği bir göğe nişan almış bir çanak anten. Düzenli görünen kiremitler bile su tahliyesi için düzenlenmiştir; desen, suyu tek yönde tutmanın yan ürünüdür.

Yukarıdan bakınca bu katman şehrin envanterine dönüşür. Çamaşır ipleri orada çalışılmadığını, yaşandığını söyler; zemine boyanmış rakam bir kiracıya değil helikoptere aittir; yeni yalıtımın dikdörtgenleri eski çatılara paltodaki yama gibi oturur. Bu katmanı görünür kılan dronlar son on yılın işidir ve katman, kimse toplamadan önce fotoğraflanmış bir odanın acemi çekiciliğini korur.

Ekranda asıl işi ızgara görür. Çatılar temiz kenarlı, dar paletli düz biçimler olarak okunur; simgeler görüntüyle kavga etmeden üzerine konar, her biri yukarıya kurulmuş bir küçük ünite daha gibi durur. Bu manzaranın sakin kalmasının sebebi, içinde size dönük hiçbir şeyin olmamasıdır.