Poza ostrością: czym staje się tło

Zdjęcie z bliska ma dwie połowy, a mówimy zwykle tylko o jednej. Przy dostatecznie otwartej przysłonie głębia ostrości kurczy się do kilku milimetrów: krawędź jednego płatka jest ostra, płatek za nim już mięknie, a wszystko dalej po cichu rezygnuje z bycia przedmiotem.

Tło nie znika, tylko zmienia zawód. Odległa latarnia zamienia się w koło, płot w zielony pas, a cały krzew liści spłaszcza się w nachodzące na siebie krążki o bladych brzegach. Nadal z grubsza da się odczytać, co to było, tak jak czyta się słowo przez mleczną szybę. Kształt tych kółek bierze się z listków przysłony, fakt czysto mechaniczny, a wygląda ostatecznie jak pogoda.

Na ekranie taki podział okazuje się wyjątkowo hojny. Ostry fragment jest mały i pożycza sekundę uwagi, reszta to miękkie pole koloru, w którym nic nie spiera się o miejsce z rzędem ikon. Tapeta rozmyta w dziewięćdziesięciu procentach nie jest zdjęciem niedokończonym, tylko takim, które wcześnie zdecydowało, gdzie chce cię widzieć patrzącego.