نور لبه: تنها خطی که می‌درخشد

این اتفاق فقط در آخرین ساعت می‌افتد؛ وقتی نور تقریباً هم‌تراز زمین می‌رسد و به‌جای نشستن روی سوژه، از کنارش می‌ساید. مو و پر و دانهٔ علف همه به یک شکل آن را می‌گیرند: خطی روشن گرد پیکری کشیده می‌شود که دیگر چیزی از جزئیات خود نمی‌گوید. حیوان از توصیف بودن دست می‌کشد و به شکلی بدل می‌شود که رشته‌ای نورانی در حاشیه دارد.

با نوردهی باید چانه زد. نورسنجی که کل قاب را می‌خواند می‌کوشد میانهٔ تاریک را نجات دهد و لبه را چنان می‌سوزاند که چیزی نماند؛ کار درست، کم‌نوردهیِ عمدی است و رها کردن پیکر تا هرجا که می‌رود. اگر طوری بایستید که خورشید درست پشت سر حیوان و پشت یک گوش یا یک شانه پنهان شود، هالهٔ مزاحم بیرون می‌ماند و خط سالم می‌ماند.

این پرتره نیست و ادعایش را هم ندارد. گونه را از حالت بدن می‌شناسید نه از چهره، و این بیش از آنچه گمان می‌رود کافی است. روی نمایشگر با رابط تیره خوب کنار می‌آید: بیشتر قاب از پیش تاریک است و آن تک‌خط روشن آن‌قدر باریک هست که با هیچ‌چیزِ روی خود رقابت نکند.